Sniðgevingin av kunsttorvi er ikki bara ein endurtøka av tilfari, men eitt systematiskt hugtak, sum byggir á umhvørvisligan tørv, funktionell krøv og fagurfrøðiligan appell.Tað hevur til endamáls at kunstigt endurgeva og víðka um grøna virðið á natúrligum grasi, samstundis sum tað verður vunnið á avmarkingunum av natúrligum vøkstri, at náa effektivum, rúmligum støðugum. Hetta sniðgevingarhugtakið gjøgnumsyrgir alla tilgongdina við tilfarsvali, strukturellari uppseting, avrikissamsvar og umsóknarscenariointegratión, og endurspegla eina samanseting av skynsamari greining og humanistiskari umsorgan.
Í fyrsta lagi er kjarnuútgangsstøðið í kunsttorvsniðgevingini tann javnbjóðis denturin á biomimikri og funktión. Sniðið skal visuelt og taktilt nærkast natúrliga teksturinum og litinum á natúrligum grasi, og skapa eina veruleikakenda vistfrøðiliga uppliving gjøgnum skynsaman uppseting av grasfiburformologi (beinar fibrar, bøgdar fibrar, samsettar fibrar), tættleikabýti og litgradering. Samstundis skulu framførsluforstillingar gerast sambært funktionellu krøvunum í nýtslustøðunum: Ítróttarvøllir leggja dent á grasfiburmótstøðu og slitmótstøðu, landslagsgerð leggur dent á veðurmótstøðu og følnandi mótstøðu, og virksemisøki hjá børnum raðfesta mjúkleika og trygd. Biomimikri er ikki bert ein eftirlíking av útsjónd, men heldur ein innanhýsis samleiki millum materiella avrikið og nýtslutørvin.
Í øðrum lagi eru umhvørvistilpassingarføri og burðardygd týðandi sniðgevingarreglur. Natúrligt torv er bundin av veðurlagnum, jørðini og viðlíkahaldsviðurskiftunum. Sniðið skal forða fyri ógvusligum hita, regnseginleikum, sólargeislingarstyrki og jørðviðurskiftum á uppsetingarstaðnum, velja fibrar og undirtilfar, sum eru UV-mótstøðufør, mótstøðufør móti høgum og lágum hita, og mótstøðufør móti vætu og myglu fyri at tryggja støðugt avrik gjøgnum árið. Samstundis skal sniðið taka vatnsparandi og lág-viðlíkahaldshugtøk inn, minka um vatn- og orkunýtsluna, leingja um lívstíðina og minka um umhvørvisliga fótasporið av seinni viðlíkahald gjøgnum bygningar, sum ikki krevja veitingar, hoygging og góðkenning. Valið av endurnýtslu- ella lívrunnum tilfari endurspegla víðari eitt svar uppá ringbúskapin.
Í triðja lagi eru rúmlig integratión og fagurfrøðilig øking strev í landslagsvíddini í sniðgevingini. Litirnir og teksturin á kunsttorvi skulu samskipast við bygningar rundan um, gróður og harða asfaltering fyri at sleppa undan ørkymlandi ella einstøkum útsjónd. Í óvanligum rúmum sum býarkompleksum, takgarðum ella loddrættum veggjum, kann sniðið nýta kunsttorv til at skapa eina áhaldandi grøna rúmdarmynd, mýkja stívleikan í hørðum umhvørvum og økja um samlaðu vinarligheit og fagurfrøðiligu góðskuna. Á ítróttar- og frítíðarstøðum kunnu rímilig økisskipan og linjuskipan eisini styrkja um funktionella eyðmerking og sjónliga skipan.
Harumframt geva modul- og tillagandi sniðgevingarreglurnar kunsttorvi møguleika fyri fleksiblum nýtslum. Standardiseraðar støddir og spjaðingarhættir gera tað møguligt at seta upp effektivt og lætta framtíðar útbygging ella broyting. Á fyribils framsýningum og tiltaksstøðum stuðlar modulbygging skjótari samling og sundurtøku og endurnýtslu, og javnar búskap og umhvørvisvinarligheit.
Samanumtikið er sniðgevingarfilosofiin um kunsttorv grundað á biomimikri, funktión-orienterað, og miðar eftir umhvørvisligari tilpassing og burðardygd, og søkir eftir bestu javnvágini millum rúmligan fagurfrøði og ítøkiliga avrikið. Við leiðslu av hesi filosofi er kunsttorv ikki bert ein avloysari fyri natúrlig grøn rúm, men ein snild grøn loysn til framtíðar býir og fjølbroytt rúm.
